Huzurumun Sesi Şiiri

Sabır taşlarından bir ev yaptım.
Bahçesi olan.
Çiçekler ektim bahçeme rengarenk.
Sevgi, huzur, barış, dostluk, hoşgörü kokan...
Öyle güzel kokuyorlar ki hissederek dokunduğunda.
Kedim de yanımda, huzurumun sesi...
En iyi o anlar beni dinler sessizce içimi döktüğümde.
Arada mırıldanır gözlerime bakarak 'üzülme' der gibi...
Nankörmüş ! halt yemiş bunu diyenler.
İnsandan daha nankör, bencili var mı bu hayatta...?